Exposure visits · Society · South Africa

உபுன்டு (Ubuntu)

DSCN1293.JPGதென்னாபிரிக்காவின் பழமையான மொழிகளிலொன்றான சூலு (Zulu) மொழியில் மனிதகுலத்தைக் குறிப்பதான உபுன்டு (Ubuntu) என்ற சொல் உள்ளது. இந்தச் சொல்லுக்கு ஆதி ஆபிரிக்க மக்களின் வாழ்வியலை அடியொற்றியதான, ‘முழு மனிதகுலத்தையும் பகிர்வினூடாக இணைத்தல்’ என்றவாறான தத்துவார்த்த பொருட்கோடலும் உண்டு.  ஆங்கிலத்தில் அதற்கு “I am because we are” என்ற கவிதை நயத்துடனான மொழிபெயர்ப்பு தரப்படுகையில் “எம்மால்  நான்” என அதனை மொழிபெயர்ப்பின் தவறாகாது எனக் கருதுகிறேன். அதற்குக் காரணமுள்ளது:

ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள பிள்ளையை இன்னொரு தாய் எந்தச் சங்கடங்களுமின்றி, கடைத்தெருவுக்கு அனுப்பவும் அந்தப்பிள்ளை வேறொருவீட்டில் உண்டு, உறங்கவும் செய்வது ஆபிரிக்க சமூகங்களில் சாதாரண நிகழ்வுகளாக உள்ளது வியப்பைத் தரலாம் (யுத்தம் எம்மை அலைக்கழிக்குமுன்னர் நெருங்கிய உறவினருக்கிடையில் சிறு பிராயத்தினர் இப்படியாக இருந்த சந்தர்ப்பங்கள் சிலருக்கு நினைவிருக்கக்கூடும்). ஆபிரிக்க சமூகங்கள் மிக ஆழமான சமூகப்பிணைப்பைக் கொண்டவை. நகரப்புறங்களில் இன்று வாழ்வுமுறை பெரிதும் மாறிவிட்டபோதும் கிராமங்களில் அந்த உன்னத ஆதிவாழ்வியலின் தடயங்கள் காணப்படுகின்றன.

இந்தச் சமூகப் பிணைப்பை மையமாகக்கொண்டு யுத்தம்,  மற்றும் HIV AIDS இனால் பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகளை அரவணைக்கும் நோக்கில் செயற்படும் நிறுவனம் ஒன்று, கிராமத்தின் மத்தியில் பிள்ளைப்பராமரிப்பு விடுதியை அமைத்து அக்கிராமத்து அன்னையருக்கும் தந்தையருக்கும் சகோதரர்களுக்கும் அப்பிள்ளைகளை உறவுகளாக்கிச் செயற்படுவது உன்னதமான சிந்தனை. எமது நாட்டில் அத்தகைய குழந்தைகள் கிராமத்துக்கு வெளியே உயர்ந்த மதில்களுக்குள் அகப்பட்டு அனாதைகளாகவே இருந்துவிடுவது முற்றிலும் முரண்பட்ட நிலை.

வடக்கு, கிழக்கில், பெரும்பாலும் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இருந்த சமூகப் பிணைப்புகளை யுத்தம் அறுத்துவிட்டது. எல்லாரும் எல்லாரையும் அறிந்துவைத்திருந்த கிராமிய வாழ்வு, இடப்பெயர்வுகளுடன் மறைந்துவிட்டது. வயது வித்தியாசம், ஆண், பெண் என்ற வேற்றமைகளைக்கூட உணராமல் கிராமங்களில் மகிழ்ச்சியாக ஓடியாடித்திரிந்த வாழ்க்கை இல்லாமற்போனதற்கு அயலவர்கள் மீதான நம்பிக்கையீனம் ஒரு பிரதான காரணி.

இதற்கு விடுதலை இயக்கங்கள் என்று தம்மை அழைத்துக்கொண்டவர்கள் அதிக பங்களிப்புகளைச் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் மறுக்கமுடியாது. நாட்டில் யுத்த நிலை இருந்தபோது அடுத்தவீட்டுக்கு புதிதாகக் குடிவந்திருப்பவர் யார் என்று நாம் பார்ப்பதில்லை. அவர்கள் எதேனும் இயக்கத்தின் உளவாளிகளோ அல்லது இராணுவத்துக்குத் தகவல் வழங்குபவரோ என்ற சந்தேகம் எமக்குள் ஆழமாக இருந்தது. யுத்தம் முடிந்து 10 ஆண்டுகளாகின்றபோதிலும்கூட மற்றவர்மட்டிலான இத்தகைய ஆழமான சந்தேகங்கள் எம்முள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

சிறுவர் துஷ்பிரயோகங்கள் பற்றிய பரவலான செய்திகளால் இன்று பிள்ளைகளை இன்னொரு வீட்டுக்கு விளையாட அனுமதித்துவிட்டு பெற்றோர் மனநிம்மதியுடன் இருக்கும் நிலை காணப்படவில்லை. மாற்றீடாக, தொலைக்காட்சி மற்றும் இணையவழிப் பொழுதுபோக்குகளுள் அகப்பட்டு பெற்றோரின் கண்களுக்கு முன்பாகவே பிள்ளைகள் துஷ்பிரயோகத்துக்கு ஆளாகிறார்கள்.

சமூகம் இவ்வாறாக சின்னபின்னப்பட்டுக் கிடக்கையில் சமூகஆர்வலர்களின் கடமை-பொறுப்புகள் எவை என்பது பற்றிய தீர்க்கமான உரையாடல் நடைபெறவேண்டியுள்ளது.

யுத்தத்தால் இழந்த உயிர், கல்வி, உடைமைகளைவிட ஒருதேசமாக நாம் இழந்துவிட்ட அயலான் மட்டிலான நம்பிக்கை மிக அதிகமான பெறுமதிமிக்கது.

இந்த நிலைக்கு ஏதோ வழிகளில் நாமும் காரணமாகிவிட்டோம். பாவங்களைக் கழுவும் பொறுப்பும் எம்மதே.

 

Advertisements
Society

நாம் தோற்றுவிட்டோமா?

Coffins2013ஆம் ஆண்டு ‘வன்னி வீதியான்’ என்ற புனைபெயரில் இணையத்தளமொன்றுக்கு நான் எழுதிய கட்டுரையொன்றை எனது வலைத்தளத்தில் மீண்டும் பதிவிடுகிறேன்.

 

14/05/2013 அன்று வவுனியா நெடுங்கேணி சேனைப்புலவு என்ற கிராமத்தில் ஏழே வயதான பள்ளிச் சிறுமி காமுகனின் கொடூர இச்சைக்கு இரையாக்கப்பட்டாள்.

17/05/2013 அன்று வவுனியா தாண்டிக்குளத்தில் ஒரு தாய் தன் மூன்று பெண் குழந்தைகளைக் கிணற்றில் தள்ளிக் கொன்றுவிட்டுத் தானும் தற்கொலை செய்ய முயன்றுள்ளாள்.

இவை மிகச் சமீப நாட்களில் வவுனியா மாவட்டத்தில் இடம்பெற்ற கோர சம்பவங்களில் சில. வடக்கு கிழக்கின் இன்ன பிறவிடங்களிலும், நாட்டின் ஏனைய மாவட்டங்களிலும் இப்படியான ஏராளமான சம்பவங்கள் கடந்த காலங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன; தொடர்ந்து இடம்பெற்றும் வருகின்றன. இத்தகைய விடயங்கள் போருக்குப் பின்னான காலங்களில் செய்தியூடகங்களில் அதிகமான இடத்தையும் பிடித்துள்ளன.

எம்மில் பலருக்கு இவை சினிமா செய்திகளின் நடுவே படித்துவிட்டு எறிந்துவிடும் வெறும் பத்திரிகைச் செய்திகள். வேறு சிலருக்கு அன்று கவலையுடன் கலந்துரையாடி அடுத்த நாள் மறந்துவிடும் சம்பவங்கள். பாதிக்கப்படுபவர்களின் வாழ்க்கை மீள முடியாதபடி திசைமாறும் இத்தகைய சம்பவங்கள் எம்வீட்டு வாசலில் நிகழும்வரை நாம் விழித்தெழுவதில்லையென்பது என்ன விதியா? அன்றி நியதியா?

அநாதரவாக்கப்பட்டதாய் உணர்ந்த ஒரு தாய், தன் பிள்ளைகளைப் பாதுகாக்க யாருமில்லையா என்று அங்கலாய்த்து, அரசு மற்றும் அரசுசாரா அலுவலகங்கள், பொலிஸ் நிலையம், சிறுவர் பராமரிப்பு நிலையம் என வவுனியா நகரெங்கும் தேடியலைந்தபோது நம்பிக்கையூட்டக்கூடிய, சரியான பொறிமுறையொன்றைக் காட்டி அந்தத் தாயையும் பிள்ளைகளையும் இவ்வனர்த்தத்திலிருந்து காப்பாற்ற முடியாத கையறுநிலை எமக்கு ஏன் வந்தது?

பாடசாலை சென்ற பிள்ளை வீடு வரும் வழியில் காமுகனால் சிதைக்கப்படுமளவுக்குப் அக புற காரணிகள் நிலவியிருந்தும், பொறுப்புள்ள சமூகமாக அவற்றை அவதானித்திருக்கத் தவறிய நிலை எம்மிடம் ஏன் இருந்தது?

ஆரோக்கியமான சமூகமாக நாம் வாழத்தலைப்படின், சுயவிமரிசனக் கண்ணோட்டத்துடன் இக்கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடவேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் கடப்பாடும் எமக்கு உள்ளது. ஏனெனில், கடந்துபோனவற்றிலிருந்து பாடம் கற்காதவன் தவறுகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்யுமாறு சபிக்கப்படுகின்றான்.

நாகரிகமான, விழுமியங்களைப் போற்றிப்பாதுகாக்கும் ஒரு சமூகமாக இருப்பதில் நாம் தோற்றுவிட்டோமா?

இத்துயரச் சம்பவங்களுக்குப் பின்னாலுள்ள காரணங்களுக்கும் சமூகப்பொறுப்புகள் மட்டில் எம் ஒவ்வொருவரின் தட்டிக்கழிக்கும் மனப்பாங்குக்கும் இடையில் தொடர்பிருத்தல் கூடுமா?

இடப்பெயர்வு, தடுப்பு, காணாமற்போதல், தனிநபர் நடத்தைப் பிறழ்வுகள் எம்மத்தியில் ஏற்படுத்தியுள்ள குடும்ப மட்டத்திலான தாக்கங்களின் தொடர்ச்சியில்லையா இவை?

போருக்குப் பின்னரான, முன்னிலைப்படுத்தப்பட்ட மீள்கட்டுமானப் பணிகளில் மூழ்கியதால், சமூகமட்டத்திலான பாதுகாப்பு விழிப்புணர்வையும் அயலவன் மீதான அக்கறையையும் தொலைத்து விட்டோமாவென எண்ணத் தோன்றுகிறது.

அரசு மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்கள், சமயம் சார்ந்த சேவைத்தாபனங்கள், பெண்கள் அமைப்புகள், அறிஞர்கள், கல்வி மற்றும் ஊடகத்துறையினர், தொழில்சார் வல்லுனர்கள், பொது நிலையினர் ஆகிய நாமெல்லோரும் எம் அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரல்களுக்குள் ஆழ்ந்து எம் சுய இலட்சியங்களையும் இலட்சங்களையும் நோக்கிய பயணத்தில் சமூக நீதியைத் தொலைத்துவிட்டோமாவென கேட்கத் தோன்றுகிறது.

சம்பிரதாயங்களையும் புற அடையாளங்களையும் பகட்டாக முன்னிலைப்படுத்தி மனித விழுமியங்களையும் ஆன்மீகத் தேடலையும் பின்தள்ளிவிட்டோமாவென நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

எம்மை மற்றவர்கள் அழித்ததை நினைவுகூரும் அதே நாளில் எம்மால், எமது சிரத்தையின்மையால் அழிக்கப்பட்ட இப்பிஞ்சுகளுக்காகவும் இதுபோன்ற இன்னும் எத்தனையோ முகம் தெரியாமல் இருட்டில் வாடும் சகோதர சகோதரிகளுக்காகவும் வருந்தி அழுது அரற்றவும்வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கு நாம் ஆளாகிவிட்டோமே என வேதனைப்பட வைக்கிறது.

ஆதரவற்றவர்களையும்,  குடும்பத்தாலும், சமூகத்தாலும் வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களையும் பாதுகாக்கக்கூடிய நியாயாதிக்கமுடைய புகலிடமேதும் இங்கில்லை. சமூக நீதியை மையமாகக்கொண்ட வினைத்திறனுள்ள கட்டமைப்புகள் ஏதும் எம்மிடமில்லை.

பிள்ளைக்கு அப்பா அல்லது அம்மா இருக்கிறாரா என்றுமட்டும் சட்டம் பார்க்கிறது. குடும்பத்தலைவனின் அல்லது குடும்பத்தலைவியின் குடும்பம் மீதான பொறுப்புடைமை எத்தகையது என்பதையோ பிள்ளைகளின் தேவைகள் எங்ஙனம் பூர்த்தி செய்யப்படுகின்றன என்பதையோ சட்டம் பார்ப்பதில்லை. அத்தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான ஏதுநிலை, இயலுமை என்னவென்று சமூகமும் பார்ப்பதில்லை.

அநாதைகள் யாருமில்லை என்ற கோசம் அழகானது தான். இறைவன் எல்லோருக்கும் பேதமின்றிப் படியளக்கிறான் என்கிற வேதாந்தமும் மனதுக்கு இதமாகத்தான் உள்ளது. ஆனால், ஆணின் ஆதிக்கத்திலுள்ள இளம் குடும்ப அலகொன்றில் அவனின் பயன் யாதாயினுமொரு சமூக அல்லது இயற்கைக் காரணியால் அற்றுப்போனபின், அக்குடும்பத்தின் மற்றைய உறுப்பினர்கள் அநாதைகளாகி அவலப்படுவதை அன்றாடம் காண்கின்றோம். போருக்குப் பின்னான காலப்பகுதியில், பிள்ளைகளைக் காப்பாற்றவும் வாழவழிவகையின்றியும் சமூகக்கட்டமைப்புகளின் எல்லைகளைத்தாண்டி சோரம்போனவர்களை, அவர்களின் துன்பத்தில் எமது பங்கு இருப்பதன் புரிதலின்றியே, வசைபாடப்படுவதற்கும் தீர்பிடப்படுவதற்கும் நாமே சாட்சிகளாகவும் ஆகின்றோம்.

கலாசாரத்திலும் பண்பாட்டிலும் வானளாவ உயர்ந்து நிற்பதாகக் கருதிக்கொள்ளும் நாம், சீரிய சித்தாந்தங்களுக்குச் சொந்தக்காரர்களாக உரிமைகோரிக்கொள்ளும் நாம், கண்களை மூடிக்கொண்டு, இத்தகைய அவலங்கள் தொடர அனுமதிக்கப் போகின்றோமா?

இந்நிலைமையை மாற்றுவதற்கு முயற்சிக்க வேண்டியது எம் அனைவரினதும் கடமையல்லவா?

அரச அதிகாரிகள், அரச சார்பற்ற அமைப்பினர், இன மத வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட உறுதியான சிவில் சமூகக் கட்டமைப்புகளின் பங்குபற்றலுடன் இச்சூழ்நிலையை வெற்றிகொள்ளும் போராட்டத்தை நாம் ஆரம்பிப்போம். எம் அனைவரினதும் பங்குபற்றலினால் வஞ்சனையற்ற சமூகமொன்றைக் கட்டியெழுப்ப முயற்சிப்போம்.

உள்ளிருந்து உக்கிப்போன மரம் உயரமாக நிற்பினும் உயர்ச்சியானதாய் இருப்பதில்லை.

வாழ்வாதாரப் பொதிகளை வழங்குகின்றோம். அழிந்த எமது பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்ப வீதிகட்டுமானங்களையும் ஏனைய வேலைத்திட்டங்களை நடாத்தி வருகின்றோம். பல்வேறு விஞ்ஞான உத்திகளையும் வழிமுறைகளையும் கையாண்டு வியாபாரங்களைப் பெருக்க அமைப்புகளைக் கட்டியெழுப்ப முனைகின்றோம். இவை யாவும் நன்றே.

ஆயினும், ஒரு கெளரவமான இனமாக, தேசமாக நாம் எழுவதற்கு, அரசியல் விடுதலை பற்றிய அபிலாசைகளை முன்வைப்பதற்கு,  ஆரோக்கியமான சமூகவாழ்வைக் கட்டியெழுப்புதல் அடிப்படையானதும்  அத்தியாவசியமானதுமாகும்.

சமூக அநீதிகளுக்குத் தீர்வுகாணும் எந்த முயற்சியிலும் அச்சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினரதும் முழுமையான ஒத்துழைப்பும் ஈடுபாட்டுடனான பங்களிப்பும் இருத்தல் அவசியம். அத்தகையதொரு முன்முயற்சியை இக்காலகட்டத்திலேனும் செய்யத் தவறுவோமானால், தோற்றுவிட்ட தலைமுறையினராக, எம் எதிர்காலச் சந்ததியினரின் நல்வாழ்வைச் சீரழிப்பதற்குத் துணைநின்றவர்கள் என்ற பழிச்சொல்லை நாம் சுமப்பது தவிர்க்க முடியாததாகிவிடும்.

Society · South Africa

தண்ணீர், தண்ணீர்

Cape Town , South Africa 20180501 (2)தென்னாபிரிக்காவின் கேப் டவுன் (Cape Town) நகரம் மிக மோசமான நீர்த்தட்டுப்பாட்டை அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பதை உலக விடயங்களிலும் கவனம் செலுத்துபவர்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். ‘எமது பிரச்சினைகளே அதிகம் இருக்க, உலக விடயங்கள் நமக்கெதற்கு’ என்பவர்களுக்காக இந்தப் பத்தி.

அண்மையில் தென்னாபிரிக்கா சென்றிருந்தபோது கேப் டவுன் நகரிலும் தங்கவேண்டி இருந்தது. நான் தங்கிய விடுதி உரிமையாளர் விடுதியின் சிறிய பகுதியொன்றை ஒதுக்கித்தந்துவிட்டு ‘நீர்ப்பிரச்சினையால் நல்ல அறைகளைத் தரமுடியவில்லை’ என்று ஆதங்கப்பட்டுக்கொண்டார். நீர்த்தட்டுப்பாட்டைப்பற்றி முன்னமேயே நான் அறிந்திருந்தபடியால், உல்லாசப்பயணத்துறையின் பாதிப்புப்பற்றி அவருடன் உரையாட முடிந்ததுடன் அவ்விடுதியின் பெரும்பாலான பகுதிகள் பாழடைந்ததுபோலக் காணப்பட்டதை அவதானிக்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது.

தென்துருவத்திலிருந்து பனிப்பாறைகளை இழுத்துவந்து உருகவைத்து நீரைப் பயன்படுத்துவதுபற்றிக்கூட அங்கு நிபுணர்கள் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!

நான் எம்மைப்பற்றிச் சிந்தித்தேன்.

தீவுப்பகுதியொன்றில் ஒரு வயதானவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது “‘மற்றவர்களுக்கு’ முன்பு சிரட்டையில் தான் நாம் தண்ணீர் கொடுப்போம்; இன்று எமக்கும் அதேநிலை” என்று ‘கர்மவினை’ பற்றிக் கூறினார்.

அன்றாடம் நாம் எவ்வளவு நீரை விரையம் செய்கிறோம்? எமது மழைநீர் நிலத்துள் செல்லவிடாமல் முற்றத்துக்கு கற்களைப் பதித்து தடுத்துவிடுகிறோம். கஞ்சல் கூட்டுவதற்குச் சிரமம் என்றும் குரங்குகள் வருகின்றன என்றும் மரங்களை வெட்டி இயற்கையின் நீர்சுற்றை அறுத்துவிடுகிறோம்.

நீர்சுத்திகரிப்புக் கருவிகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவு நீரை அக்கறையின்றியோ அல்லது அறிவீனம் காரணமாகவோ சூழலை மாசடையும் வகையில் வெளியேற்றிவருகிறோம்.

இன, மத, சாதி ரீதியாக மட்டுமன்றி, மாவட்டரீதியாகக்கூட நீர்வளப்பகிர்வுபற்றி நாம் வேற்றுமை பாராட்டி ஒருவருக்கொருவர் குழிபறித்துக்கொள்கிறோம்.

அது போதாதென்று, வரட்சியால் பொதுமக்களின் பயிர்கள் வாடி அவர்களின் வாழ்வையே கேள்விக்குள்ளாக்கும்போது எமது நிலங்களை ஆக்கிரமித்துள்ள படையினர், அவர்களின் வள மேலாதிக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, இருக்கும் ஒருசில நீர்நிலைகளிலிருந்தும் நீரை உறிஞ்சி தமது தோட்டங்களை அழகு படுத்துவதுடன் பயிர்செய்கைகளூடாக மக்களுக்கேதிரான அநியாயமான வியாபாரப் போட்டியிலும் ஈடுபடுகிறார்கள்.

70களில் மேனாட்டு உல்லாசப்பயணிகள் நீர்ப்போத்தலைப் பணம்செலுத்தி வாங்கிப் பயன்படுத்துவதைக் கண்டபோது ஆச்சரியப்பட்டுப்பார்த்த எமக்கு இன்று அது சர்வசாதாரணமாகிவிட்டதுமட்டுமன்றி நாமும் அதையே செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டோம். எவ்வித தயக்கமுமின்றி கிணற்றிலிருந்து வாளியால் அள்ளி அருந்திய வாழ்வின் கொடையான நீர் இன்று விவசாய இரசாயன பாவனையால் மாசடைந்துபோய் அதே விவசாயிகளுக்கும் ஏனையோருக்கும் நிரந்தர நோயை ஏற்படுத்தும் சாபமாக மாறிவிட்டது.

தென்னாபிரிக்கா, இந்தியா போன்ற நாடுகளில் இருக்கும் நிலைமைகளை அவதானிக்கும்போது எமக்கு இது ஆரம்பம் மட்டுமே என்றே தோன்றுகிறது.

Cape Town , South Africa 20180501கேப் டவுன் நகரில் பொது நீர்குழாய்கள் இருக்கும் இடங்களில் பல பூட்டப்பட்டுக் காணப்படுகின்றன. திறந்திருக்கும் ஒருசில குழாய்கள் மருந்து தெளிக்கும் கருவிகளைப்போன்று மிகச்சிறிய துணிக்கைகளாக நீரை விசிறும் வண்ணம்  மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன. கைகளைச் சுத்திகரித்துக்கொள்வதற்காக நீரற்ற முறைகளைப் பயன்படுத்துமாறு மக்கள் ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள். இம்முறைகள் போதுமானவைகளாக இருப்பதுவும் கண்கூடு.

இயற்கை வளங்கள் பூமியின் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பொதுவானவை. அவற்றை எல்லையிட்டு உரிமைகொண்டாடுவது நவீன மனிதனின் பேராசை மனப்பாங்கிலிருந்து வந்தது. இன, மத, சாதிக்கட்டமைப்புகளூடாக வளச்சுரண்டலும் மேலாதிக்க மனப்பாங்கும் வலுப்படுத்தப்படுகிறது.

நீர் உயிரினங்களின் அத்தியாவசியத் தேவை மட்டுமல்ல; அது ஒரு மனித உரிமையும் கூட. அந்த உரிமையை எமது செயற்பாடுகளால் மற்றவர்களுக்கு மறுப்பது வன்முறை. விரையம் செய்வதும் மாசுபடுத்துவதும் குற்றங்கள். கண்டும் கணாமல் இருப்பது குற்றத்தை ஆதரித்தல் ஆகும். அலட்சிய மனப்பாங்குடன் குறுகியகால பொருளாதார வெற்றியை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்டு செயற்படுவது, ‘கர்மவினையை’ அடுத்த சந்ததிக்குக் கடத்தும் முயற்சியில் வெற்றிபெறுவதற்கு மட்டுமே உதவும் என்பதில் ஐயமில்லை.

Society

வாழும் ஆசையுடன், வாழ்க்கையில் நேசத்துடன்….

வேலையற்ற இளைஞர்கள் வருகிறார்கள்;

வேலையுள்ள வாலிபர்கள் வருகிறார்கள்.

வயதான ஐயாமார் வருகிறார்கள்;

வாசனையுடன் அம்மாமாரும் வருகிறார்கள்.

திருமணத்தை நோக்கி மெலியவும் வருகிறார்கள்;

திருந்தாத உடலைத் திருத்தவும் வருகிறார்கள்.

எல்லாவற்றையும் பேச வருகிறார்கள்;

எல்லையற்ற இணையத்தில் உலவவும் வருகிறார்கள்.

வைத்தியரின் மிரட்டலில் வெருண்டோடி வருகிறார்கள்;

வந்தவுடனேயே குந்தி இருக்கவும் வருகிறார்கள்.

ஓட வருகிறார்கள்; பாய வருகிறார்கள்;

ஒதுங்கியிருந்து பேசி மகிழவும் வருகிறார்கள்.

எல்லாரும் வருகிறார்கள்;

எல்லாவற்றுக்கும் வருகிறார்கள் – அப்படி

வாழும் ஆசையுடன் வருபவர் மத்தியில்

வாழ்க்கையில் நேசத்துடன் நான்!

– வவுனியா முற்றவெளியில்!!

Society

தலைவிதியோ?

DSC_0159a

முதலில் அவர்கள் சோசலிஸ்டுகளைத் தேடி வந்தார்கள், நான் பேசவில்லை – ஏனெனில் நான் சோசலிஸ்ட் இல்லை.

பிறகு அவர்கள் தொழிற்சங்கவாதிகளைத் தேடி வந்தார்கள், நான் பேசவில்லை – ஏனெனில் நான் தொழிற்சங்கவாதியில்லை.

பிறகு அவர்கள் யூதர்களைத் தேடி வந்தார்கள், நான் பேசவில்லை – ஏனெனில் நான் யூதனில்லை.

பிறகு அவர்கள் என்னைத் தேடி வந்தார்கள் – அப்போது எனக்காகப் பேச யாரும் இருக்கவில்லை.

  • மார்டின் நீமோலர் ( 1892 – 1984) ஒரு கிறிஸ்தவப் பாதிரியார். ஆரம்பத்தில் ‘ஹிட்லரின் தேசியத்துக்கு’ ஆதரவாக இருந்து, பிறகு அதற்கெதிராக வெளிப்படையாகக் கருத்துச் சொன்னதால் வதைமுகாமில் அடைக்கப்பட்டு கொலைசெய்யப்படுவதிலிருந்து மயிரிழையில் தப்பியவர்.

மற்றவர்களுக்கெதிரான அநீதி இழைக்கப்படும்போது நாம் அமைதியாக இருப்பது எமது பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தாது; மாறாக, அது காலப்போக்கில் எம்மையும் படுகுழியில் தள்ளிவிடும் என்பது உலகப் பட்டறிவு.

மலையகத் தமிழ் மக்களின் குடியுரிமை மறுக்கப்பட்டபோது தந்தை செல்வா போன்றவர்களைத் தவிர வடக்கு-கிழக்குத் தமிழர்கள் ‘அது எமது பிரச்சினையில்லை’ என்று உதாசீனம் செய்தார்கள் அல்லது அரசுடன் கைகோர்த்துச் செயற்பட்டார்கள். பிறகு வடக்கு-கிழக்கில் பிரச்சினைவந்தபோது ‘நமக்கேன் வம்பு’ என்று அநேக மலையக மக்கள் இருந்துவிட்டார்கள்.

எல்லைக் கிராமங்களில் சிங்கள மக்கள் கொல்லப்பட்டபோதும் – அவர்களின் குழந்தைகளை கால்களில் பிடித்து தலை சிதற மரத்தில் அடித்துக் கொல்லப்பட்டபோதும் – ‘எது நடந்ததோ அது நன்மைக்கே நடந்தது’ என்ற பாணியில் தமிழ்மக்கள் மனமகிழ்ந்திருந்தார்கள். பிறகு தமிழ்மக்கள் கொத்துக்கொத்தாகக் கொல்லப்பட்டபோது பல சிங்கள் மக்கள் பாற்சோறு உண்டார்கள்.

விடுதலைப்புலிகள் முஸ்லிம்களை வடக்கு-கிழக்கிலிருந்து விரட்டியபோது தமிழ் மக்கள் அமைதிகாத்தார்கள். பிறகு புலிகளுடன் தமிழ்மக்களும் முள்ளிவாய்கால்வரை துரத்தப்பட்டு அழிக்கப்பட்டபோது ‘இலங்கையில் பிரச்சினையே இல்லை’ என்று முஸ்லிம் தலைவர்கள் சிலர் வெளிநாடுகளில் சொல்ல, பல முஸ்லிம்களும் ஏனோதானோ என்று இருந்தார்கள் அல்லது அரசுடன் கைகோர்த்துச் செயற்பட்டார்கள்.

கலாசாரத்தைப்போற்றும் – பண்பாட்டைக் கட்டிக்காக்கும் – பழம்பெருமையுள்ள இனங்களைக்கொண்ட புராதன புனித பூமி என்று நாம் சொல்லிக்கொள்ளும் எமது நாட்டின் நவீன வரலாறு இவ்வாறாக அமைந்துள்ளது ஒரு குரூர வேடிக்கைதான்.

இருந்தாலும் இதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. இலக்கிய நயத்தையும் அழகுணர்ச்சியையும் கடந்து, எமது மதங்களும்  கலாசாரமும் பல வகைகளில் வன்முறையை மனங்களில் விதைத்து வளர்க்கின்றன. சுய புத்தியுடன் இவற்றை அணுகினாலொழிய இவை எம்மை விழுங்கிவிடும். பகுத்தறிவைப்பாவிப்பவர்களுக்கு நல்ல மனிதனாக வாழ்வதற்கு மதங்கள் சொல்லிக்கொடுக்கவேண்டியதில்லை. பகுத்தறிவு சொல்லிக்கொடுக்காத நற்பண்பை மனிதனுக்கு மதங்கள் சொல்லிக்கொடுக்கவும் முடியாது.

தூய்மையான இனம் என்றும் சிறப்பான மதம் என்றும் பொய்யான அடித்தளங்களில் நின்று செயற்படுபவர்கள் அறியாமையின்பாற்பட்டவர்களா அன்றி சதிகாரர்களா என்று சொல்லத்தெரியவில்லை.

குறைந்தபட்சம் 500 வருடங்களாக எனது பரம்பரையில் எந்த ‘வேற்று’ இரத்தமும் கலக்கவில்லை என்று விஞ்ஞானரீதியாக நிருபிக்கக்கூடியவர்கள் இங்கு எத்தனை பேர் இருக்கக்கூடும்? குரங்கிலிருந்து நேரடியாகப் பிறந்தவர்கள் மட்டுமே அவ்வாறு கருதிக்கொள்ளமுடியும்! ஏனெனில் சுத்தமும் தூய்மையும் அண்ணளவான கணியங்களே.

மதங்களும் கடவுளர்களும் மனிதர்களால் படைக்கப்பட்டவை என்ற அடிப்படையில் அவற்றில் தூய்மையும் இல்லை, புனிதமும் இல்லை, இருக்க வாய்ப்புமில்லை.  தனிமனிதர்களில் இருக்கக்கூடிய நன்மைகளும், தீமைகளும் சமூகத்தில் பிரதிபலிப்பதுபோல அனைத்து மதங்களிலும் அவை பிரதிபலிக்கின்றன. பிற்போக்குத்தனங்களின் வீச்சம் மாறுபடுவது ஒன்றே மதங்களுக்கு இடையிலான மிகப்பெரிய வேறுபாடாக இருக்கலாம்.

உலகில் சுத்தமான இனமும் இல்லை; சுத்தமான சாதியுமில்லை; சுத்தமான கலாசாரமுமில்லை; சுத்தமான மதமுமில்லை; சுத்தமான மொழியுமில்லை!

விஞ்ஞானமும் யதார்த்தமும் இப்படியிருக்க சாதி, மதம் மற்றும் இன்னோரன்ன வேறுபாடுகளின் அடிப்படையில் மக்களைக்கூறுபோட்டு வியாபாரம் செய்ய எத்தனிப்பவர்களிடமிருந்து மக்களைக் காப்பாற்ற அறிவூட்டுவது முற்போக்குச் சிந்தனையுள்ளவர்களின் பொறுப்பாகிறது.

இத்தகைய பின்புலத்தில், இலங்கையில் வாழும் சிறுபான்மையினர் மீதான ஒடுக்குமுறை பார்க்கப்படுவது ஒரு அறிவூட்டற்செயற்பாடாகிறது. சிங்கள மேலாதிக்கம் பேசுவோர் தமிழ்பேசும் சிறுபான்மையினரை ஒடுக்குவதுபோன்றே, தமிழ்பேசும் மக்களுக்குள் சாதி, சமய, பிரதேச வேறுபாடுகளின் அடிப்படையில் சிறுபான்மையினர் ஒடுக்கப்படுவதும் நிதர்சனமானது. சிங்களவர்களால் தமிழர்கள் ஒடுக்கப்படாத நிலை உருவாகுமானால் தமிழ் மக்கள் மத்தியிலுள்ள சிறுபான்மையினர் அதிகம் ஒடுக்கப்படக்கூடிய சமிக்ஞைகள் ஏற்கனவே தென்படுகின்றன. அது பல சந்தர்ப்பங்களில் நிர்வாகப்பொறிமுறைகளிலும் கல்வியிலும் ஆட்சேர்ப்பிலும் தன் அகோர முகத்தைக் காட்டுகிறது. அத்தகைய ஒடுக்குமுறை மத சிறுபான்மையினருக்கு எதிரானதாகவே பெரும்பாலும் இருக்கும் என்ற ஏதுநிலை தென்படுகிறது. இந்நிலையைத் தடுப்பதற்கான ஆரோக்கியமான சிந்தனையுள்ள தலைவர்கள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இல்லை.

சாதாரண சிங்கள, முஸ்லிம் மக்களின் நிலைகூட அதிகம் போற்றப்படக்கூடியதாக இல்லை.

எவ்வாறு பெரும்பான்மை மதத்தினராய் இருப்பது இலங்கைத்தீவின் அரசியல்-சமூக வெளியில் முக்கியமானதாக உள்ளதோ அவ்வாறே,  தமிழ் அரசியல்-சமூக வெளியிலும் ஒரு சூக்கும நிலை இருக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது.  சிறுபான்மை இனங்களுக்குள் இத்தகைய வெறுப்பையும் குரோதத்தையும் தோற்றுவிக்கும் நிகழ்ச்சித் திட்டமொன்றுக்கு இலங்கைக்குள்ளும் வெளியிலும் வளவாளர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்நிலையைத் தடுக்க பரந்த மனப்பான்மையுள்ள முற்போக்குள்ள இளைஞர்கள்/ சக்திகள் தலைமைப்பொறுப்புகளுக்கு வரவேண்டும். துர்ரதிஷ்டவசமாக, அத்தகைய ஒரு ஆரோக்கிய நிலையும் இங்கு தென்படவில்லை.

எல்லாச் சர்வாதிகாரிகளும் கொடுங்கோலர்களும் அப்பாவிகளாகவே ஆரம்பிக்கிறார்கள். ஆரம்பத்திலேயே தடுக்கப்படாதபோது காலப்போக்கில் அவர்கள் தம்மையும் அழித்து மற்றவர்களையும் அழித்துவிடுவார்கள். இலங்கை மக்கள், குறிப்பாக, தமிழ்பேசும் மக்கள்,  மத தீவிரவாத வியாபாரிகளிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்காவிடில் தமக்குள் பிளவுபட்டு பலவீனப்பட்டு ஏனையர்களின் சதிவலைகளுக்குள் வீழ்ந்து அழிவது திண்ணம்.

தமிழ், முஸ்லிம், சிங்கள மக்கள் மத்தியிலுள்ள பாதிக்கப்படும் குழுமங்கள் ஏனைய இனங்களுக்கிடையேயுள்ள மானிடநேய சக்திகளுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தி உறவைப் பலப்படுத்துவதே தம்மைப்பாதுகாத்துக்கொள்வதற்கான ஒரேவழி. இனங்களுக்கு வெளியேயான நட்பும் தோழமையும் அத்தகைய சிறுபான்மைக் குழுமங்களின் உரிமைகளைப் பேணுவதற்கும் அவர்களின் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்கும் இன்றியமையாததாகிறது.

அவ்வாறல்லாது எமது தலைவிதியை மாற்ற முடியாது.

Society

தற்கொலை

DSC_0173அண்மைய நாட்களில் அநேக தற்கொலை மரணங்களை செய்தித்தாள்களிலும், இணையவலைத்தளங்களிலும் கண்டு வேதனைப்படாதவர்கள் இருந்திருக்கமுடியாது. இறந்தவர்களில் பலர் மிகவும் இளம் வயதினர்களாக இருந்ததும் இந்தவேதனைக்கு ஆழமான காரணமாக இருந்திருக்கலாம். காதல், கல்வி, தொழில் என்பன சார்ந்த விரக்தி, தோல்வி, அவமானம் என்ற உணர்வுகள் இவர்களை இந்த முடிவான பயணத்தை மேற்கொள்ளத் தூண்டியிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

நவீன வாழ்க்கைமுறையுடன் தொடர்புடைய மனவழுத்தத்தை இம்மரணங்களுக்குக் காரணங்காணுவது பிழையல்லவென்றபோதும் அது வேறும் பலகாரணங்களில் ஒன்றாகவே இருக்கமுடியும்.

எம்மில் பெருமளவானோர் ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்குகளைக் கைக்கொள்ளுவதில்லை. மனங்களை விகாரப்படுத்தும் தென்னிந்திய தொலைக்காட்சி நாடகங்களையும் சினிமாக்களையும் தவிர்ந்த பொழுதுபோக்குகளைப் பலரும் அறியாதிருக்கிறார்கள். வேறுபலரிடம் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு மதுவைத்தவிர வேறு ஏதும் இல்லை.

உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் நம்பிக்கையுடன் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு பலருக்கும் உண்மையான நட்புகள், வழிகாட்டிகள் இல்லை.  உளவளத்துணைகூட வியாபாரமாகி வானொலி, தொலைக்காட்சி அலைகளாக உலகெங்கும் பரவிவிடுகிறது.

ஆனாலும், இவையெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, எமது சமூகங்களில் புரையோடிப்போன காரணங்கள் உள்ளன.

கொலையையும் தற்கொலையையும் போற்றும் கலாசாரம் எம்முடையது. அநியாயத்தை அழிக்கவென்றும், மக்களைக்காக்கவென்றும் வன்முறையைப் பிரயோகிப்பதை சமய, அரசியல், சமூகவியல் காரணங்களுக்காக நாம் நியாயப்படுத்தி வந்திருக்கிறோம். அந்த வன்முறை பல சந்தர்ப்பங்களில் கொலைகளாகவும், தற்கொலைகளாகவும் இருந்திருக்கின்றன என்பது நாம் அறிந்ததே. அந்த நாணயத்தின் மறுபக்கம், வன்முறை எம்மைநோக்கித் திரும்புவதாக இருப்பின், அது உண்மையில் ஆச்சரியம் தருவதாக இருக்கமுடியாது.

இரண்டாம் உலகயுத்தகாலத்தில், யப்பானும், ஜெர்மனியும் இனத்தின் கெளரவம், மானம் என்ற வரட்டுத் தத்துவங்களைக் காரணங்காட்டி தற்கொலைப்படைகளை ஏனையவர்கள் மீது ஏவினார்கள். அதற்காகப் பெருமைப்பட்டார்கள். ஆனால் அவர்களின் பெருமை அவர்களையே அழித்தமை பின்னைய வரலாறு.

ஒருபுறத்தில் சமயம், கலாசாரம், பண்பாடு, வீரம் என்ற வெவ்வேறு பெயர்களில் கொலையையும் தற்கொலையையும் போற்றிவளர்த்துக்கொண்டே, மறுபுறத்தில் அவற்றுக்கெதிரான சமூகவியல் நிலைப்பாட்டை மேற்கொள்வது ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடான செயற்பாடுகளாகும்.

முதல் கோணல், முற்றும் கோணல் என்பதுபோல, திருவள்ளுவர்கூட இங்கு பிறழ்ந்துவிட்டார் என்றே தோன்றுகிறது.

969 – மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்
உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்.
(உடலில் உள்ள உரோமம் நீக்கப்பட்டால் உயிர் வாழாது கவரிமான் என்பார்கள். அதுபோல் மானம் அழிய நேர்ந்தால் உயர்ந்த மனிதர்கள் உயிரையே விட்டு விடுவார்கள்).

970 – இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்
ஒளிதொழு தேத்தும் உலகு.
(மானம் அழியத்தக்க இழிவு வந்ததே என்று உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளக் கூடியவர்களின் புகழை உலகம் எக்காலமும் போற்றி நிற்கும்).

வள்ளுவம் தற்கொலையைப் போற்றுவதை இங்கு தற்கொலை செய்துகொண்டவர்கள் அறிந்திருந்தார்களோ இல்லையோ, இத்தகைய மனநிலை தமிழர் சமூகத்தில் தலைமுறைகளைத்தாண்டி ஆழப்பதிந்ததொன்றாக இருக்கிறது.

குலம், சாதி, மதம் கடந்து காதல் மணம் செய்பவர்களை அவர்களின் குடும்பங்களைசேர்ந்தவர்களே கொலைசெய்துவிடுவது அல்லது தற்கொலைக்குத்தூண்டுவது இந்தியா, பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளில் இருப்பது எமக்குத் தெரியும். அது எமக்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துவதுபோல அவர்களுக்கு ஏற்படுத்தாமைக்கு தலைமுறைதாண்டிவரும் இத்தகைய உணர்வு காரணமாக இருக்கக்கூடும். துர்ரதிஷ்டவசமாக, மனிதனின் மென்மையானதும் மேன்மையானதுமான குணாம்சங்களை வலுவூட்டுவதற்குப்பதிலாக குரூர மனநிலையைப்பேணித் தொடர்வதற்கு எமது சமயங்களும், இலக்கியங்களும் பெரும்பங்காற்றுகின்றன.

மதம் ஒரு அபின் என்றார் கார்ல் மார்க்ஸ்.

அந்த அபினை மருந்துபோலப் பாவிப்பதென்றால்கூட, அதிலுள்ள நச்சுப்பகுதிகளைத்தானும் நீக்குவது அவசியம். 21ஆம் நூற்றாண்டிலாவது தமிழ் மக்களை ஆரோக்கியமானவர்களாக்கும் அத்தைகைய முயற்சியை எடுப்பதற்கு நாம் முற்படும்வரை, தற்கொலைகளைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதில் பலனேதும் இருக்கப்போவதில்லை.

சோகங்கள் தொடரும்….

Society

நீரும் நிலமும்

DSC_2324aவிவசாயத்திணைக்களத்தினால் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டு, இந்திய விவசாயிகளும், ஸ்கன்டினேவிய நாடொன்றில் பணிபுரியும் இலங்கையைச்சேர்ந்த கல்வியாளர்கள் உட்பட, விவசாயத்திணைக்கள அலுவலர்கள் சிலரும் பங்குபற்றிய விவசாயக் கருத்தரங்கு ஒன்றில் பங்குபற்றும் வாய்ப்பு அண்மையில் எனக்குக் கிடைத்தது.

அனைவரையும் ஈர்க்கும்வகையில் அமைந்த இந்தக் கருத்தரங்கில் என் மனதைத் தொட்ட விடயமாக, இந்திய விவசாயிகளின் அளிக்கைகளில் ஒன்றில் ஒருவர் கூறிய ‘உங்கள் மண் புனிதமானது’ என்ற கூற்று அமைந்திருந்தது. அது அரசியலோ அல்லது மதமோ தொடர்பாகச் சொல்லப்பட்டதன்று; மாறாக, ‘இங்கு தாராளமாகவும் எளிதாகவும் நீர் கிடைக்கிறது. கிணற்றிலிருந்து வாளியில் அள்ளி பயிர்களுக்கு விடக்கூடியநிலை இருக்கிறதே’ என்று அவர் ஆச்சரியத்துடன் குறிப்பிட்டிருந்தார். ‘இதில் என்ன புதுமை’ என்று நான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இந்தியாவில் பல இடங்களில் ஆயிரம் அடிகளுக்குமேல் ஆழ்துளைக்கிணறு தோண்டியும் நீர் வராதிருக்கும் நிலைமையை அவர் எடுத்துச்சொன்னார். அந்தச் செய்தி என் செவிவழி புகுந்து மனதில் பதிவதற்குச் சில வினாடிகள் எடுத்தன.

இத்தகைய உன்னதமான மண்ணையும் சூழலையும் நல்லமுறையில் பராமரித்துப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுமாறு அவர் இறைஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டது மனதை நெகிழவைத்தது.

இந்த நாட்டை எமது எதிர்காலச் சந்ததியினர் வாழும்வகையில்  விட்டுச்செல்லவேண்டுமென நாம் விரும்புவோமெனின்,  எம்மனைவருக்கும் இச்செய்தி மிகவும் பிரதானமானது. அது தொடர்பான எமது கடமை பொதுவானது.

நல்லசெய்தி யாதெனில், யுத்தம், சரியான திட்டமிடலில்லாத அபிவிருத்திச் செயற்பாடுகள், திறமையற்ற அரசியல் நிர்வாகம், பொருளாதார தில்லுமுல்லுகள் போன்ற இன்னோரன்ன காரணங்களினால் சூழலுக்குப் பெரும் நாசத்தை நாம் விளைவித்தபின்னரும்கூட, இன்னும் எமக்கு கொஞ்சம் மழை வருகிறது; குடிப்பதற்கும் விவசாயத்துக்கும் நீர் கிடைக்கிறது!

அது எவ்வளவு காலத்துக்கு என்பதுதான் ஒரு பெரிய கேள்வியாகத் தொக்கி நிற்கிறது.

நாம் எமது நீர்வளங்களைச் சரியான முறையில் முகாமை செய்யாது வீணடித்துவிடுகிறோம்; எமது மண்வளத்தை எதுவித அறம்சார்ந்த சிந்தனையுமின்றி, இரசாயனங்களால் நாசம் செய்கிறோம்; வாக்குவேட்டை அரசியலுக்காக எமது காடுகளை அழித்துவிடுகிறோம்; எமது தாவரங்களையும் பிராணிகளையும் பூச்சியினங்களையும் அழித்து எம்மையும் நஞ்சூட்டிக்கொள்கிறோம்.

இவ்வாறெல்லாம் செய்துவிட்டு, சூழற்றொகுதிகளையும் அழித்துவிட்டு என்றென்றைக்கும் உயிர்வாழவேண்டித் திட்டம் தீட்டுகிறோம்….

தேசியமுக்கியத்துவம் கொண்டதெனச் சொல்லப்படும் இன்றையதுபோன்ற ஒரு நாளில், தேசப்பற்றைப் பேசுவது இருக்கட்டும்; எம் பொதுவான எதிர்காலம்பற்றிச் சிந்திப்போமாயின், அது அனைத்திலும் நல்லது.