Society

நாம் தோற்றுவிட்டோமா?

Coffins2013ஆம் ஆண்டு ‘வன்னி வீதியான்’ என்ற புனைபெயரில் இணையத்தளமொன்றுக்கு நான் எழுதிய கட்டுரையொன்றை எனது வலைத்தளத்தில் மீண்டும் பதிவிடுகிறேன்.

 

14/05/2013 அன்று வவுனியா நெடுங்கேணி சேனைப்புலவு என்ற கிராமத்தில் ஏழே வயதான பள்ளிச் சிறுமி காமுகனின் கொடூர இச்சைக்கு இரையாக்கப்பட்டாள்.

17/05/2013 அன்று வவுனியா தாண்டிக்குளத்தில் ஒரு தாய் தன் மூன்று பெண் குழந்தைகளைக் கிணற்றில் தள்ளிக் கொன்றுவிட்டுத் தானும் தற்கொலை செய்ய முயன்றுள்ளாள்.

இவை மிகச் சமீப நாட்களில் வவுனியா மாவட்டத்தில் இடம்பெற்ற கோர சம்பவங்களில் சில. வடக்கு கிழக்கின் இன்ன பிறவிடங்களிலும், நாட்டின் ஏனைய மாவட்டங்களிலும் இப்படியான ஏராளமான சம்பவங்கள் கடந்த காலங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன; தொடர்ந்து இடம்பெற்றும் வருகின்றன. இத்தகைய விடயங்கள் போருக்குப் பின்னான காலங்களில் செய்தியூடகங்களில் அதிகமான இடத்தையும் பிடித்துள்ளன.

எம்மில் பலருக்கு இவை சினிமா செய்திகளின் நடுவே படித்துவிட்டு எறிந்துவிடும் வெறும் பத்திரிகைச் செய்திகள். வேறு சிலருக்கு அன்று கவலையுடன் கலந்துரையாடி அடுத்த நாள் மறந்துவிடும் சம்பவங்கள். பாதிக்கப்படுபவர்களின் வாழ்க்கை மீள முடியாதபடி திசைமாறும் இத்தகைய சம்பவங்கள் எம்வீட்டு வாசலில் நிகழும்வரை நாம் விழித்தெழுவதில்லையென்பது என்ன விதியா? அன்றி நியதியா?

அநாதரவாக்கப்பட்டதாய் உணர்ந்த ஒரு தாய், தன் பிள்ளைகளைப் பாதுகாக்க யாருமில்லையா என்று அங்கலாய்த்து, அரசு மற்றும் அரசுசாரா அலுவலகங்கள், பொலிஸ் நிலையம், சிறுவர் பராமரிப்பு நிலையம் என வவுனியா நகரெங்கும் தேடியலைந்தபோது நம்பிக்கையூட்டக்கூடிய, சரியான பொறிமுறையொன்றைக் காட்டி அந்தத் தாயையும் பிள்ளைகளையும் இவ்வனர்த்தத்திலிருந்து காப்பாற்ற முடியாத கையறுநிலை எமக்கு ஏன் வந்தது?

பாடசாலை சென்ற பிள்ளை வீடு வரும் வழியில் காமுகனால் சிதைக்கப்படுமளவுக்குப் அக புற காரணிகள் நிலவியிருந்தும், பொறுப்புள்ள சமூகமாக அவற்றை அவதானித்திருக்கத் தவறிய நிலை எம்மிடம் ஏன் இருந்தது?

ஆரோக்கியமான சமூகமாக நாம் வாழத்தலைப்படின், சுயவிமரிசனக் கண்ணோட்டத்துடன் இக்கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடவேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் கடப்பாடும் எமக்கு உள்ளது. ஏனெனில், கடந்துபோனவற்றிலிருந்து பாடம் கற்காதவன் தவறுகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்யுமாறு சபிக்கப்படுகின்றான்.

நாகரிகமான, விழுமியங்களைப் போற்றிப்பாதுகாக்கும் ஒரு சமூகமாக இருப்பதில் நாம் தோற்றுவிட்டோமா?

இத்துயரச் சம்பவங்களுக்குப் பின்னாலுள்ள காரணங்களுக்கும் சமூகப்பொறுப்புகள் மட்டில் எம் ஒவ்வொருவரின் தட்டிக்கழிக்கும் மனப்பாங்குக்கும் இடையில் தொடர்பிருத்தல் கூடுமா?

இடப்பெயர்வு, தடுப்பு, காணாமற்போதல், தனிநபர் நடத்தைப் பிறழ்வுகள் எம்மத்தியில் ஏற்படுத்தியுள்ள குடும்ப மட்டத்திலான தாக்கங்களின் தொடர்ச்சியில்லையா இவை?

போருக்குப் பின்னரான, முன்னிலைப்படுத்தப்பட்ட மீள்கட்டுமானப் பணிகளில் மூழ்கியதால், சமூகமட்டத்திலான பாதுகாப்பு விழிப்புணர்வையும் அயலவன் மீதான அக்கறையையும் தொலைத்து விட்டோமாவென எண்ணத் தோன்றுகிறது.

அரசு மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்கள், சமயம் சார்ந்த சேவைத்தாபனங்கள், பெண்கள் அமைப்புகள், அறிஞர்கள், கல்வி மற்றும் ஊடகத்துறையினர், தொழில்சார் வல்லுனர்கள், பொது நிலையினர் ஆகிய நாமெல்லோரும் எம் அன்றாட நிகழ்ச்சி நிரல்களுக்குள் ஆழ்ந்து எம் சுய இலட்சியங்களையும் இலட்சங்களையும் நோக்கிய பயணத்தில் சமூக நீதியைத் தொலைத்துவிட்டோமாவென கேட்கத் தோன்றுகிறது.

சம்பிரதாயங்களையும் புற அடையாளங்களையும் பகட்டாக முன்னிலைப்படுத்தி மனித விழுமியங்களையும் ஆன்மீகத் தேடலையும் பின்தள்ளிவிட்டோமாவென நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

எம்மை மற்றவர்கள் அழித்ததை நினைவுகூரும் அதே நாளில் எம்மால், எமது சிரத்தையின்மையால் அழிக்கப்பட்ட இப்பிஞ்சுகளுக்காகவும் இதுபோன்ற இன்னும் எத்தனையோ முகம் தெரியாமல் இருட்டில் வாடும் சகோதர சகோதரிகளுக்காகவும் வருந்தி அழுது அரற்றவும்வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கு நாம் ஆளாகிவிட்டோமே என வேதனைப்பட வைக்கிறது.

ஆதரவற்றவர்களையும்,  குடும்பத்தாலும், சமூகத்தாலும் வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களையும் பாதுகாக்கக்கூடிய நியாயாதிக்கமுடைய புகலிடமேதும் இங்கில்லை. சமூக நீதியை மையமாகக்கொண்ட வினைத்திறனுள்ள கட்டமைப்புகள் ஏதும் எம்மிடமில்லை.

பிள்ளைக்கு அப்பா அல்லது அம்மா இருக்கிறாரா என்றுமட்டும் சட்டம் பார்க்கிறது. குடும்பத்தலைவனின் அல்லது குடும்பத்தலைவியின் குடும்பம் மீதான பொறுப்புடைமை எத்தகையது என்பதையோ பிள்ளைகளின் தேவைகள் எங்ஙனம் பூர்த்தி செய்யப்படுகின்றன என்பதையோ சட்டம் பார்ப்பதில்லை. அத்தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான ஏதுநிலை, இயலுமை என்னவென்று சமூகமும் பார்ப்பதில்லை.

அநாதைகள் யாருமில்லை என்ற கோசம் அழகானது தான். இறைவன் எல்லோருக்கும் பேதமின்றிப் படியளக்கிறான் என்கிற வேதாந்தமும் மனதுக்கு இதமாகத்தான் உள்ளது. ஆனால், ஆணின் ஆதிக்கத்திலுள்ள இளம் குடும்ப அலகொன்றில் அவனின் பயன் யாதாயினுமொரு சமூக அல்லது இயற்கைக் காரணியால் அற்றுப்போனபின், அக்குடும்பத்தின் மற்றைய உறுப்பினர்கள் அநாதைகளாகி அவலப்படுவதை அன்றாடம் காண்கின்றோம். போருக்குப் பின்னான காலப்பகுதியில், பிள்ளைகளைக் காப்பாற்றவும் வாழவழிவகையின்றியும் சமூகக்கட்டமைப்புகளின் எல்லைகளைத்தாண்டி சோரம்போனவர்களை, அவர்களின் துன்பத்தில் எமது பங்கு இருப்பதன் புரிதலின்றியே, வசைபாடப்படுவதற்கும் தீர்பிடப்படுவதற்கும் நாமே சாட்சிகளாகவும் ஆகின்றோம்.

கலாசாரத்திலும் பண்பாட்டிலும் வானளாவ உயர்ந்து நிற்பதாகக் கருதிக்கொள்ளும் நாம், சீரிய சித்தாந்தங்களுக்குச் சொந்தக்காரர்களாக உரிமைகோரிக்கொள்ளும் நாம், கண்களை மூடிக்கொண்டு, இத்தகைய அவலங்கள் தொடர அனுமதிக்கப் போகின்றோமா?

இந்நிலைமையை மாற்றுவதற்கு முயற்சிக்க வேண்டியது எம் அனைவரினதும் கடமையல்லவா?

அரச அதிகாரிகள், அரச சார்பற்ற அமைப்பினர், இன மத வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட உறுதியான சிவில் சமூகக் கட்டமைப்புகளின் பங்குபற்றலுடன் இச்சூழ்நிலையை வெற்றிகொள்ளும் போராட்டத்தை நாம் ஆரம்பிப்போம். எம் அனைவரினதும் பங்குபற்றலினால் வஞ்சனையற்ற சமூகமொன்றைக் கட்டியெழுப்ப முயற்சிப்போம்.

உள்ளிருந்து உக்கிப்போன மரம் உயரமாக நிற்பினும் உயர்ச்சியானதாய் இருப்பதில்லை.

வாழ்வாதாரப் பொதிகளை வழங்குகின்றோம். அழிந்த எமது பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்ப வீதிகட்டுமானங்களையும் ஏனைய வேலைத்திட்டங்களை நடாத்தி வருகின்றோம். பல்வேறு விஞ்ஞான உத்திகளையும் வழிமுறைகளையும் கையாண்டு வியாபாரங்களைப் பெருக்க அமைப்புகளைக் கட்டியெழுப்ப முனைகின்றோம். இவை யாவும் நன்றே.

ஆயினும், ஒரு கெளரவமான இனமாக, தேசமாக நாம் எழுவதற்கு, அரசியல் விடுதலை பற்றிய அபிலாசைகளை முன்வைப்பதற்கு,  ஆரோக்கியமான சமூகவாழ்வைக் கட்டியெழுப்புதல் அடிப்படையானதும்  அத்தியாவசியமானதுமாகும்.

சமூக அநீதிகளுக்குத் தீர்வுகாணும் எந்த முயற்சியிலும் அச்சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினரதும் முழுமையான ஒத்துழைப்பும் ஈடுபாட்டுடனான பங்களிப்பும் இருத்தல் அவசியம். அத்தகையதொரு முன்முயற்சியை இக்காலகட்டத்திலேனும் செய்யத் தவறுவோமானால், தோற்றுவிட்ட தலைமுறையினராக, எம் எதிர்காலச் சந்ததியினரின் நல்வாழ்வைச் சீரழிப்பதற்குத் துணைநின்றவர்கள் என்ற பழிச்சொல்லை நாம் சுமப்பது தவிர்க்க முடியாததாகிவிடும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s